Een leuke, sfeervolle, maar ook gekke ploeg. Zo ook afgelopen weken!

Na het NK moesten we meteen weer aan de bak, omdat de wedstrijd tegen koploper Top stond te wachten. De thuiswedstrijd hebben we nipt verloren, waardoor de achterstand twee punten was. Het was dus zaak om het gat niet groter te laten worden, maar om juist weer op gelijke hoogte te komen.

Door vooraf hier niet uitgebreid bij stil te staan, hoopten we zonder druk en vrijuit te kunnen spelen. Daarnaast werd er ook belofte gemaakt: wanneer we de veldfinale halen, worden Michiel en Henk-Jan kaal geschoren.

Of het aan het eerste lag of het tweede blijft de vraag, maar in het veld leek de ploeg uitermate ontspannen en zocht rustig naar de juiste kansen. Ze speelden een uitstekend pot en lieten zien wat ze in huis hadden! Dit hielden de spelers nagenoeg de hele wedstrijd vol en zodoende werd de wedstrijd binnengesleept.

Achteraf kwam pas het besef bij sommige spelers, dat het niet om oefenwedstrijd ging, maar om een competitiewedstrijd… Hoe dan ook, we waren weer volop in de race voor het kampioenschap en dichterbij een kapperbezoekje voor de trainers.

Het volgende obstakel dat stond te wachten was KOAG. Een toch wel speciale wedstrijd, omdat een nieuw lid van KOAG de uitwedstrijd nog als reserve bij ons op de bank zat. Met nog een zwaar programma voor de boeg, mochten we in deze districtsderby absoluut geen punten laten liggen. En wie o wie zou het allereerste officiële wedstrijddoelpunt scoren op het nieuwe veld? Daarbij opgeteld dat winst het team weer een stap dichterbij kale trainers zou brengen, leek dat toch genoeg reden voor een mooie wedstrijd waarin er alles aan werd gedaan om die punten in Capelle te houden…

Helaas ging deze theorie niet op. Zoals bijna elke wedstrijd schoot de C1 uit de startblokken en het eerste officiële doelpunt kwam op naam van Koen (nadat zijn eerste al was afgekeurd). Het leek alsof de spelers zo graag dat eerste doelpunt wilde scoren, dat ze stopten met waar ze goed in zijn, toen de eerste er eenmaal in lag. Het spel van de C1 zakte als een kaartenhuis in elkaar en werd niet meer opgebouwd. Vlak voor het einde van de wedstrijd keken we zelfs tegen een achterstand op en leken we onvermijdelijk op een verlies af te stevenen. Was het harde werken in Sassenheim voor niks geweest? Gelukkig niet! Net op tijd werden de gelijkmaker en de winnende gescoord. KCC won nipt op het nieuwe veld tegen KOAG.

Maar wat was de oorzaak van deze “bijna-slipper”? Waren het de trainingen bij de hockey, de vakwissel of lag iets anders, iets ongrijpbaars, ten grondslag aan deze prestatie?

De eerste in een reeks van pittige wedstrijden stond voor de deur, op een heerlijke zaterdagmiddag in het zonnetje te Delft. De omstandigheden waren perfect voor een heerlijke wedstrijd, om de wedstrijd tegen KOAG van ons af te schudden.

Voorafgaand aan deze wedstrijd waren een zaterdag vrij, waarop we konden genieten van spektakel in Ahoy en de kampioenenparade. Om vervolgens vol inspiratie het trainingsveld op te gaan en ons voor te bereiden op Excelsior. De nodige gesprekken werden gevoerd, ballen door de gele mand gegooid en eindelijk weer op ons eigen complex getraind. Zoals al eerder gezegd de omstandigheden waren perfect.

Dat wat in het veld te zien was, duidde helaas ergens anders op. Het spelbeeld was niet veel anders dan tegen KOAG en zodoende maakten we het onszelf onnodig moeilijk. Vanaf de kant leek het alsof er een video van twee weken daarvoor werd afgedraaid. Er was echter één verschil en dat was de tegenstander. Ditmaal was de tegenstander een maatje groter en wordt winnen op zo’n manier een lastige, al dan niet onmogelijke opgave. Dit bleek jammer genoeg ook uit de eindscore. We verloren… We waren weer terug bij af: twee punten achter Top.

Weer stelden we onszelf de vraag: Wat was de oorzaak van deze echte slipper? Omstandigheden waren het zeker niet. Voor het eerst kwam het woord magie om de hoek kijken. Is de magie van KCC/Hijbeko C1 uitgewerkt? Dat we op een dood punt zaten zo vlak na de zaal, was duidelijk, maar dat de magie van KCC/Hijbeko C1 is uitwerkt, kan toch niet waar zijn? Of toch wel?

Dat was dan ook de vraag vooraf aan de wedstrijd tegen Fortuna. Het was weer eens tijd om de magie van KCC C1 te laten zien! Daarnaast hadden we nog een appeltje te schillen met Fortuna. Na de laatste ontmoeting was de eindstand namelijk in het voordeel van Fortuna.

In de eerste helft ging de score redelijk gelijk op en waren beiden tegenstanders gewaagd aan elkaar. Aan beide kanten werden veel kansen gemist en de scherpte in de verdediging ontbrak in het begin bij ons. Gelukkig hielden we wel de telkens de aansluiting door rustig en degelijk te blijven aanvallen. Daarnaast kregen we in de loop van de eerste helft steeds meer grip op Fortuna, maar we kwamen helaas niet dichterbij en we gingen rusten met een 5-7 achterstand.

De tweede helft hebben we verdedigend een van de beste wedstrijden neergezet van het seizoen. Door alertheid en concentratie hadden we Fortuna in de tang en hoefden we eigenlijk alleen nog maar voldoende doelpunten te scoren om de overwinning binnen te slepen. Dit is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Ook Fortuna had de verdediging aangescherpt, waardoor wij moeilijk tot scoren kwamen. Pas in de laatste tien minuten van de wedstrijd werden nog twee doelpunten gescoord namens KCC. Dit resulteerde in een eindstand van 7-10…

Is dan de enige conclusie dat de magie van KCC/Hijbeko C1 is uitgewerkt? Nee! Was het antwoord na de wedstrijd. We hebben afgelopen zaterdag geknokt en gestreden voor wat we waard waren, maar waren aanvallend niet bij machten om de wedstrijd naar ons toe te trekken. Wat Michiel en mij plezier deed te zien, was de strijdlust en het teamgevoel, dat afgelopen zaterdag de boventoon voerde. En dat is nu precies wat de magie van KCC/Hijbeko C1 inhoudt: strijd en een team!

De trainers