Doordat de A1 vrij was, kon ik bij de A2 "proeven en voelen". Eens kijken hoe het vanaf de kleedkamer tot en met het einde van de wedstrijd qua sfeer en beleving zou zijn. Ik heb het geweten: nog steeds -het is al zondag laat- voel ik me alsof al m'n energie is weggevloeid. Zeer teleurgesteld is wel heel erg zwak uitgedrukt. Het belang van deze wedstrijd was groot: bij winst een wat zekere derde plek in deze competitie waar de concurrenten voor de vierde plek erg dicht bij elkaar zitten.

Alles wat je bijbrengt aan teambelang en teamprestatie werd door enkelen geheel aan de alom bekende laars gelapt! Niet zeuren op elkaar, niet op de scheidsrechter, energie gebruiken om jezelf en de anderen beter te maken, focus en concentratie. Hiervan kwam er bij deze spelers niets uit. Voldoende kwaliteit in de ploeg na de herschikking begin dit veldseizoen en het dan zo laten verknallen door zaken die NIETS, ECHT HELEMAAL NIETS MET KORFBAL TE MAKEN HEBBEN!

Nu begrijp ik waarheen alle energie van de coaches wegvloeit als dit de kop opsteekt. Het is een soort syndroom als het moeilijk wordt en als er ècht iets op het spel staat. Zelf, en met mij de coaches, was ik nagenoeg de gehele wedstrijd bezig om het zeiken te voorkomen. Je zag het langzaamaan komen na een snelle 0-2 achterstand. De scheids kon er eigenlijk niets van, medespelers werden uitgescholden, de wind deugde niet, de tegenstander te hard, enz. Zelden heb ik me zo veel beziggehouden met randzaken!
Het "hou je mond", "accepteren", "niet op de scheids", "geef de high five" was vanaf de kant veelvuldig te horen. Allemaal kreten die niets met het spel te maken hebben. In plaats van technisch en tactisch hielden we ons bezig met het temperen van die enkeling in de negatieve dadendrang. Dat is nogmaals niet normaal, ongewenst en in zekere zin onacceptabel. Nu begrijp ik dat het enthousiasme en de drive bij deze coaches langzaamaan wegebt.

Resultaat was zes punten achterstand in de rust en zeven na de rust! Door anders te spelen kwamen we welisaar terug met als eindscore 18-22 tegen Vriendenschaar A1. Analystisch zou ik zeggen: de tegenstander was uitzonderlijk op schot en wij speelden in één vak duidelijk tegen onszelf. Omdat de focus in dit betreffende vak niet op korfbal gericht was, werden er veel kansen gemist. Logisch!

Ook logisch, dat we zo snel mogelijk voor de allerlaatste keer gaan praten met alle verpesters van de sfeer. Zeker met degenen, die in herhaling vervallen. We willen namelijk korfballen en dat het liefst met veel plezier en grote prestaties. Het kan en mag niet zo zijn, dat een enkeling door asociaal optreden tijdens de wedstrijd (bewust of onbewust) het plezier voor vele anderen verknalt. Zeker niet als er de voorbije jaren al veel tijd en energie is gestoken om dit te keren en te voorkomen. Hier bij de A-jeugd houdt het op, talent of niet. In het ergste geval: er zijn genoeg andere sportclubs in de omgeving......

Glenn de Vries