Het begon allemaal een week of 3 geleden…
Op een mooie zaterdagmiddag rond een uur of 16:00 werden wij gebeld door jawel, onze eigen Glennie de Vries, die ons de fantastische mededeling deed dat diezelfde dag nog Top Arnemuiden A2 gelijk had gespeeld tegen Maassluis A1. Even ter informatie: wij stonden al die tijd eerste, maar wij voelde de hete adem van Top in onze nek en ook wij moesten het uit nog een keer tegen hun opnemen. Diezelfde fantastische mededeling bracht ons dus de verrassing, dat we door het gelijk spelen van Top, 6 punten los kwamen te staan van de nummer 2, Top.
Met nog 2 wedstrijden te spelen en het einde van het veldseizoen in zicht, kwamen wij daarmee tot de geweldige conclusie, dat; nouja, we hoeven het niet uit te leggen ook… Het behaalde aantal punten was niet meer te overtreffen en daarmee konden wij ons poulekampioen van het veld noemen! Oftewel; op naar het districtskampioenschap, het NK, promotie naar de overgangsklasse en om uiteindelijk die machtige beker een keer vast te mogen houden…
Oke, we lopen op de feiten vooruit, terug naar de poulewedstrijden. Nadat we dus bericht hadden gehad over het feit dat we al kampioen waren, moesten er nog 2 competitiewedstrijden gespeeld worden, namelijk tegen Top Arnemuiden A2 en Sagitta A1. Op een zomerse zaterdagmiddag, 2 weken geleden, na een lange reis stond ons Top Arnemuiden te wachten. Zij gebrand om van de kampioen te winnen, wij gebrand om ONGESLAGEN kampioen te blijven! Helaas kon Glenn niet bij deze wedstrijd aanwezig zijn, omdat zijn zoon Jimin een hele belangrijke wedstrijd moest spelen. Maar Glenn werd prima vervangen door Leroy de Waard, die het coachschap goed overnam. En we hadden natuurlijk onze eigen coach Maarten Medendorp bij ons… Goed, we zullen er niet al teveel woorden aan vuil maken, al met al een zeer matige wedstrijd, wat uiteindelijk resulteerde in een nederlaag, en dus NIET ongeslagen kampioen!
Maar ach, niet getreurd, we moesten ons concentreren op de wedstrijden die nog voor ons lagen. Om er maar even een te noemen, de bekerwedstrijd van woensdag 2 juni tegen Nieuwerkerk A1, die nog even tussendoor kwam zeilen. Een geduchte tegenstander en altijd plezierig om van te winnen. Voor de vele supporters die ons langs de lijn aanmoedigden (dankjewel allemaal!), speelden we een sterke eerste helft, waar we Nieuwerkerk lekker konden bijbenen. Na de rust er zelfs nog even overheen, maar toen was het dan toch gedaan, wij werden langzaamaan wat moe, en zij breidde hun voorsprong wat verder uit. Tja, verloren dus, desondanks toch een goede prestatie tegen een hoofdklasse-ploeg.
Ook bij die wedstrijd konden we niet te lang stil blijven staan, want de volgende dag wachtte ons ’s avonds de laatste competitiewedstrijd thuis tegen Sagitta A1. Het was leuk geweest de competitie winnend en als een echte kampioen af te sluiten, maar met wat slap spel en een scheidsrechter die alle tijd nam in de rust en ons wist te vertellen dat ‘hij niet bang voor ons was’, werd de wedstrijd afgesloten met een gelijk spel.
Toch zat er nog een speciaal tintje aan deze wedstrijd. Vlak voor rust werd er namelijk een heel vak gewisseld voor reserve en zelfs geblesseerde spelers! Na wat maffe gezichten, een schot en 20 seconde speeltijd werd er gefloten voor de rust. Alles werd ons toen duidelijk, er werd sommige spelers nog enige speeltijd gegeven om ze daarna volledig in het zonnetje te zetten. Zo wordt er dit jaar bij de A-selectie afscheid genomen van sommige spelers/speelsters. Wij zullen ze nogmaals even noemen:
-
Esmee van de Watering en Ruth Spreij zullen zich gaan opmaken voor de laatste leeftijdscategorie in het korfbalwereldje, de Senioren. We vonden het super dat jullie deel uit maakten van de selectie en wensen jullie heel veel succes volgend jaar!
-
Melissa van Zee en Stefan Dekkers zijn allebei gevraagd om de selectie van Nieuwerkerk A1 te komen versterken en gaan vol overgave een nieuwe start maken in de hoofdklasse. Ook jullie bedankt voor de inzet en gezelligheid in de selectie en heel veel succes en plezier bij jullie nieuwe vereniging!
-
Fabian Quist gaat zich volledig storten op z’n studie, bij de Landmacht, en gaat stoppen met korfbal. Dankjewel voor je inzet en gezelligheid en heel veel sterkte, succes en plezier bij je studie!
-
En dan last but not least, Kirsten Zaal gaat na een lange tijd ook stoppen bij KCC en waarschijnlijk dichter bij huis korfballen. We vonden het geweldig dat jij deel uit maakte van de selectie en wensen je heel veel plezier bij wellicht een nieuwe vereniging!
Goed, na de laatste bloemetjes en afscheidszoenen staken we een veld over om de A2 nog even naar een laatste overwinning te schreeuwen. Na het laatste fluitsignaal was de overwinning een feit en spoot de champagne in het rond! Eric de Waard hield een leuk praatje, waarna iedereen van een bosje bloemen werd voorzien. Maar dat was lang niet het enige… Waar al lange tijd over werd geroddeld, gesproken, bespot en gelachen werd nu toch echt werkelijkheid, spelers en zelfs een coach mochten de bodem van die vieze, gore, zwarte, blubbersloot van dichterbij gaan bekijken! Nadat zelfs het eerst nog schone en mooie pak van Glenn onder de champagne en modder was gespoten, sloten we de avond gezellig af met een heerlijke ijstaart.
Zo, we zijn aangekomen bij het districtskampioenschap in Middelburg. Vorige week, op die subtropische zaterdag werd er een driekamp gespeeld met als deelnemende ploegen KOAG A1, Sporting Delta A2 en KCC A1. Terwijl de schaduw tussendoor regelmatig werd opgezocht en de bekertjes met koud water af- en aangevoerd werden, werd er de eerste wedstrijd vrij makkelijk gewonnen van Sporting Delta A1. De tweede wedstrijd, vrijwel direct erachteraan en op het heetst van de dag moesten we zien te winnen van KOAG A1. Er werd ons verteld door onze lieve coaches dat zij dolgraag van ons wilde winnen, maar zij na rust moe zouden worden en wij natuurlijk niet. Dit bleek echter ook het geval en zo wonnen we ook de tweede wedstrijd en konden we ons districtskampioen noemen! Na wat biertjes en ijsjes, een lekkere douche en een speech van Wouter, waarin hij z’n ouders plechtig bedankte voor de steun, werd Yvonne nog verrast door een fantastisch telefoontje. Wat bleek nou, Vitesse had die zaterdag gelijk gespeeld waardoor de A2 handhaaft in deze klasse! De doelstellingen waren nu echt bereikt, en dus dubbel feest!
Maar, daar was het nog niet helemaal tijd voor… op naar een week vol voorbereidingen en inspirerende gesprekken! De laatste week voor het Nederlands Kampioenschap Districtsploegen in Best was ingegaan. Al met al een relaxte, maar vooral gezellige week. Om te beginnen met dinsdag, voor de training nog wat dvd-analyses van de tegenstanders die we op het NK zouden krijgen en wat uitleg over de technische staf. En wat voor staf, we voelden ons net sterren af en toe! Zoveel mensen die samen met ons een goed resultaat wilden neerzetten, geweldig om te zien en te voelen dat zoveel mensen zich voor jou inzetten!
Na deze bespreking ons opgemaakt voor de training, waar we een wedstrijd op het NK nabootsten. De ‘basis’ A1 speelde tegen de reserves in 2 keer 15 minuten, om zo in het ritme te komen van de wedstrijd tijd die je krijgt op het NK. Donderdag een relaxte schottraining, in tweetallen bij een paal en lekker series maken, om je zo optimaal te focussen op de doelpunten.
Inmiddels zijn we aangekomen bij vrijdagavond, waarbij de spanning al een beetje toenam. Voor de extra power en energie hadden de kookmoeders, Annet Wierenga, Annelies Staneke, Ria reijm en Else-Marijke Ittmann een heerlijk NK-menu gekookt, bestaande uit, 2 heerlijke pasta’s, een salade, vla-flip met slagroom en natuurlijk een bakje vers fruit voor de nodige vitamientjes! Nogmaals hartstikke bedankt, het was super!
Daarna een dvd gekeken met alle gemaakte doelpunten van de A1 in de zaal, voor een extra positieve boost. Toen werden we ook nog eens in het nieuw gestoken en zagen we er helemaal tip-top uit in onze kicke zwart-oranje NK-shirts.
De avond kreeg helemaal een gouden randje, toen onze mental-coach, Rob Krabbendam, een geweldig inspirerende presentatie hield over de trots van een TEAM. Je moet er samen staan, voor elkaar knokken en net dat stapje harder doen voor een ander. Pieken, op het juiste moment. Na een powerpoint, wat filmpjes, spelletjes en luide kreten ging iedereen z’n bedje opzoeken en kon het NK dan toch echt gaan beginnen…
Zaterdagochtend ging bij iedereen al vroeg de wekker, om vervolgens 08:15 uur bij KCC te staan. Super om te zien hoe zoveel uitgedoste mensen met toeters, trommels en vuvuzela’s met ons mee zouden reizen in de dubbeldekkerbus.
Voor ons was het nog even wachten op de kleine spelersbusjes. Maar nadat Yvonne de ‘meisjes’ bus de parkeerplaats had opgereden, volgde er geen 2e spelersbusje…. Na wat gespannen gezichten, was de verklaring al snel duidelijk. Het 2e spelersbusje had namelijk wat vertraging opgelopen vanwege een verlopen paspoort… hihi! Maargoed, ook dit busje arriveerde een half uur later op het terrein, en zo konden we rond een uur of 09:00 dat toch echt richting Best vertrekken.
Onderweg zat de sfeer er al goed in. Het ene busje bestuurd door Yvonne met de meisjes, de ander bestuurd door Glenn met de jongens en Maarten achterin. Op de snelweg was het ‘spel’ tussen de boys en girls al snel begonnen. Het doel was elkaar in te halen en dan de meest lachwekkende acties aan de andere spelersbus te vertonen. Zo gingen bij de boys op een gegeven moment de shirts uit… Sexy wasbordjes, wat oeeh’s en aaah’s, maar verder niet veel bijzonders zul je denken. Veel boeiender om te zien waren de gezichten van de jongens, met verbaasde oogjes en open mond toen de meisjesbus hun inhaalden, en wel zonder shirts aan… Je snapt het wel, de heenreis was relaxt en bracht veel leuke effecten met zich mee tot we uiteindelijk de sportvelden in Best hadden bereikt.
Daar aangekomen konden we ons in alle rust omkleden en klaarmaken. Voor de opening nog even een korte bespreking gehouden in de kleedkamer, maar eigenlijk was alles de dag ervoor al gezegd. Terwijl er nog wat werd nagelachen over de heenreis, werd ons duidelijk gemaakt dat wij niet voor de 1e, maar voor die 0de plek moesten gaan!
En met deze woorden in ons achterhoofd keerden we terug naar de velden voor de opening. Ook deze verliep niet geheel ongewoon. Nadat alle teams waren omgeroepen en we een minuut stilte hadden gehouden voor de onlangs overleden scheidsrechter, sprinten de KCC-spelers massaal naar hun publiek om ze van te voren alvast te bedanken. Zij reageerde echter grandioos en met een hels kabaal! Maar de concentratie keerde al snel terug, want wij moesten het direct na de opening opnemen tegen de grootste concurrent, Oost-Arnhem. Na enig tempospel, wat schoten, doorlopers, een groepsyel en de nodige high-fives, floot de scheidsrechter in.
De spanning was van onze gezichten af te lezen! Sommige lijkbleek en met trillende handjes. Toch was het eerste doelpunt van KCC-zijde en stond het dus 1-0 in ons voordeel. Maar daarna kantelde de wedstrijd. Wij speelden erg gespannen en het mooie A1-spelletje was ver te zoeken. Foute passes en schoten op een verkeerd moment. Wij liepen heel de eerste helft achter de feiten aan, en stonden of achter of kwamen weer gelijk te staan. De russtand was dan ook in het nadeel voor ons, 1 punt achter. Even een minuutje bij komen, positieve woorden van de coaches, de groeps-hugg en een publiek die volledig achter je staat, een machtig gevoel! Na rust herstelde wij dan ook volledig en kwamen van een achter naar een punt voor. We waren gebrand om te winnen, maar zij ook, en de spanning was om te snijden! Met nog een minuut te gaan stond het scorebord op 8-8, gelijke stand. Wie o wie zou de eerste pot gaan pakken?! Of zouden we uiteindelijk toch met een gelijke stand het veld afdruipen? Het tegendeel werd bewezen en onze aanvoerder Wouter Schippers schoot ons, vanuit een prachtige omdraaibal, een paar seconde voor tijd naar de overwinning! De scheids floot af en de vreugde was enorm! Heerlijk! De strijd was voorbij en de eerste punten waren binnen. Al knuffelend en zoenend verlieten we het veld.
Maar we hadden niet veel tijd om lekker te feesten, met een wedstrijd ertussen, moesten we ons alweer gaan focussen op de tweede poulewedstrijd, tegen Top. Samen lekker de schaduw opgezocht en naar de nodige aanwijzingen geluisterd van topanalist Michiel Last. Hij had namelijk samen met Henk-Jan Schippers, onze tweede topanalist, de andere poulewedstrijd gekeken, terwijl wij tegelijkertijd aan het strijden waren tegen OA! Michiel wist ons te vertellen dat Top in verdediging niet extreem veel druk gaf en aanvallend een laag tempo speelde. Daarop vertrokken wij weer richting veld om ons klaar te gaan maken voor de 2e wedstrijd, op papier de minste tegenstander, maar op een NK weet je nooit hoe het loopt, dus nooit onderschatten!
Toch gebeurde jammer genoeg het laatste, we speelden slap en kwamen 2-0 achter! We lieten ons helemaal meeslepen in hun trage aanvallen en zelf wisten we niet veel betere aanvallen neer te zetten. De ruststand was dan ook weer in ons nadeel, 2-1. De rust leek ons goed te doen dit NK en wij liepen dan ook onder luid gejuich van het publiek en de nodige wissels uit naar een stand van 2-5. De tweede wedstrijd was in de pocket en zoals Giovanni van Bronckhorst al zei naar hun eerste WK wedstrijd tegen de Denen: ‘Je hoeft niet altijd met mooi voetbal te winnen’.
De blijdschap was er dus niet minder om en de eerste doelstelling was zelfs al bereikt, promotie naar de overgangsklasse!
In de laatste poulewedstrijd moesten we het opnemen tegen Hoogkerk, ook geen slechte tegenstander. Dit keer geanalyseerd door Henk-Jan. Hij vertelde ons dat het vooral van de dames moest komen, die lekker hun schot meepakte en dat er 2 redelijke heertjes rondliepen. Bang maakte het ons niet echt, wij hebben namelijk een team met veel individuele krachten. Je zag aan alles dat de spanning een minder grote rol was gaan spelen en het sterke spelletje van de A1 was weer terug. We kwamen in no-time op een 3-0 voorsprong! Daarna merkte je toch dat we al 2 zware wedstrijden hadden gespeeld en lieten Hoogkerk nog een beetje terugkomen. Gelukkig bracht dit geen schade en de wedstrijd eindigde in een 9-6 overwinning. De finale was bereikt! We hadden het geflikt, het ongeloof was zelfs een beetje toegeslagen, we stonden gewoon in de finale!
Nu was het alleen nog wachten op de tegenstander, KOAG of Tweemaal Zes.
Zij speelden na ons hun laatste poulewedstrijd, KOAG had aan een gelijk spel al genoeg, dus Tweemaal Zes moest alles uit de kast halen om in de finale te kunnen staan. Wij konden ondertussen even lekker ontspannen, bijkomen, kletsen en natuurlijk kijken wie onze uiteindelijke tegenstander zou worden in de finale. Na 2x 15 minuten bleek KOAG te sterk voor Tweemaal Zes en onze tegenstander was dus bekend. We kenden KOAG door en door en we hadden ze die week daarvoor al verslagen op het districtskampioenschap, dus dat voorspelde veel goeds!
De tijd die stond voor de finale was rond een uur of 16:00, maar door verlenging en strafworpen bij beide duels om de 3e-4e en 5e-6e plek, begon de finale dik een half uur later! Best lastig om dan geconcentreerd te blijven en jezelf op te peppen. Na zo’n dag lijken je benen van lood en beginnen de mondjes soms ook wat open te staan… Maar na nog even lekker schieten en wat sprintjes heen en weer kon de finale gaan beginnen, een ware IJsselstrijd!
Een echte finale, de minste wedstrijd van beide partijen op het NK. De doelpunten bleven lang uit, maar het eerste schot was in ons voordeel, 1-0. De ruststand was alleszeggend, 2-1 voor KCC. Na rust kwamen wij al snel op een 3-1 voorsprong, maar KOAG kwam nog even terug door er 3-2 van te maken. Uiteindelijk besliste wij de wedstrijd met 4-2 en was de overwinning een feit! DISTRICTSKAMPIOEN VAN NEDERLAND!! Iedereen ging helemaal los, het publiek kwam het veld op rennen en de champagne vloog in het rond. Zo feesten we met z’n allen nog even door tot aan de prijsuitreiking.
Nadat alle teams waren opgenoemd en hun vaantje hadden gekregen, werd de echte nummer een van deze dag naar voren geroepen, KCC A1! In polonaise liepen we luid zingend naar het podium om onze vaantjes, medailles en die geweldig, machtige beker in ontvangst te nemen! Springend en dansend werd er ‘We are the champions’ gedraaid en het publiek ging volledig uit hun dak. Het gevoel dat je krijgt als het publiek voor je op hun knieën zingt: ‘Kniel neer voor de kampioen’ is niet te beschrijven, kippenvel gewoon!
Een schitterende afsluiting van een jaar vol blessures, wissels en spannende wedstrijden. Helaas moest de supportersbus terug naar KCC en konden wij lekker gaan douchen en nagenieten. Terug in het spelersbusje was de sfeer heel anders dan op de heenreis, totaal geen spanning, maar volledige rust. Iedereen was voldaan en kwam bij van een geweldige dag! Met intussen wat knorrende maagjes…
Op KCC samen met wat supporters nog lekker gesnackt en kregen we nog een mooi afscheidscadeautje van de trainers, een bal met de handtekeningen van de coaches erop.
Het einde van dit lange verslag komt eindelijk in zicht, maar kunnen we natuurlijk niet afsluiten zonder een paar mensen bijzonder te bedanken. Het is fantastisch om te ervaren dat er zoveel mensen voor je klaar staan, zoveel mensen zich voor jou inzetten en ons geholpen hebben naar deze prachtige prestatie.
Namens heel het team willen wij in het bijzonder bedanken;
Allereerst de coaches, Glenn, Maarten, Yvonne en Ben, zonder jullie hadden we dit niet kunnen bereiken! Al die trainingen en wedstrijden waar jullie ons doorheen hebben gesleept om onze doelstellingen te bereiken. En dat is ons gelukt, dankjulliewel!!
Dan hebben we natuurlijk de NK-staf, we noemen geen namen apart, bang om iemand te vergeten, het zijn er zoveel… Maar in het algemeen onze analisten, filmers, verzorging, mental-coaches, kookmoeders en iedereen die z’n steentje heeft bijgedragen aan deze zonnige dag! In het bijzonder willen we toch even Chantal Meijer noemen, als fysio, die weggaat bij KCC en afscheid nam met dit NK. Zonder jullie hulp hadden we het niet gered, duizendmaal dank!
En dan, last but not least, het overweldigende publiek. Wat moeten we hier over zeggen…? We waren weer met uitzonderlijk veel supporters, verreweg de meeste. Echt grandioos om zoveel zwart-witte koeien en boeven langs de lijn te horen schreeuwen. Dankjulliewel, jullie waren echt helemaal top!!
Natuurlijk willen we afsluiten met het bedanken van de A1 zelf, uiteindelijk moet je het zelf doen en dat hebben we gedaan! We waren goed, we waren beter, we waren zelfs het best, we zullen het nooit vergeten!
Jet Ittmann & Evelien Staneke
.jpg)
