Het is KCC/Hijbeko A2, in de schaduw van de A1, gelukt zich te handhaven in de hoogst haalbare klasse, de Overgangsklasse. In een poule met louter standaard A-ploegen en het niet te onderschatten PKC/Hagero A2 eindigde onze zwart-witte formatie met 12 punten op de vierde plaats. Met slechts 1 punt minder dan nummer 3, GKV. Een fantastisch resultaat.

Dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Voor aanvang van zo’n competitie probeer je in te schatten waar de ploeg zou kunnen eindigen. Wij hadden hen die plaats wel toegedicht mits we het op papier sterke team ook echt zouden kunnen opstellen. Helaas ging het daar mis. Heleen, heeft tot spijt van iedereen, helemaal niet kunnen spelen en heeft inmiddels, door zwaar blessureleed, in het geheel moeten afhaken. En toen ook Nouchka al in een heel vroeg stadium moest afhaken wegens een pittige blessure stonden de zaken er toch enigszins anders voor. Maar met Lars, Nik, Rens, Thomas, Wouter, Bianca, Lilly, Lisette en Sheetal stond er, onder de gedegen leiding van Wilrik en Yvonne en wat minder gedegen, ikzelf, toch nog een heel behoorlijk team wat zeker niet hoefde te degraderen.

We hadden geen gelukkige start. Ondanks dat er redelijk tot goed gespeeld werd leverde dat niet het gewenste resultaat op. Dat was niet omdat we de mindere waren maar meer omdat we, naarmate elke wedstrijd vorderde, de discipline en de taken lieten varen. En dat leverde dus (g)een punten op. Na de eerste wedstrijd, met het veel belovende gelijke spel tegen Albatros, eindigden de aansluitende vier wedstrijden in verlies. Een blik op de ranglijst toonde dat we (uiteraard) onderaan stonden. Maar vreemd genoeg stonden we slechts 3 punten van nummer 4 verwijderd. Een paar overwinningen moest ons zeker een aantal plaatsen naar boven stuwen. Die overwinningen kwamen er maar omdat de concurrentie ook hun wedstrijden gingen winnen was er na zeven wedstrijden nog nauwelijks enige verandering op de ranglijst te constateren. Buiten het feit dat de ploegen nog dichter bij elkaar stonden. Leroy was intussen de gelederen komen versterken omdat Wilrik wat meer zijn aandacht op de A1 zou gaan richten en Yvonne genoodzaakt was even een stapje terug te doen. Desondanks bleef zij wel al het noodzakelijke werk achter de schermen doen.

Na acht wedstrijden en 6 bijeen gesprokkelde punten hadden we nog steeds aansluiting met de laatste vier ploegen en leek het erop dat we het lek boven hadden. Maar na drie verliespartijen op rij leek degradatie weer onontkoombaar. Het was nu echt 5 voor 12. Met nog drie wedstrijden te gaan mocht er geen enkel punt worden ingeleverd. Alle zeilen werden bijgezet. Met op de achtergrond de medewerking van Glenn en Ed v.w.b. de reserves werd de eindsprint ingezet. Na de nipte overwinning in een bloedstollende wedstrijd tegen concurrent PKC/Hagero ging iedereen er weer in geloven. Nadat ook het sterke GKV werd verslagen stonden we zelfs op een veilige vijfde plaats. Maar de ploegen onder ons stonden of gelijk of slechts 1 punt verwijderd. Er moest dus resultaat geboekt worden tegen Swift en dat ook nog in Middelburg. Nadat Vitesse vroeg in de middag al verloren had was 1 punt voldoende voor handhaving. Onder leiding van Leroy en Yvonne werd echter de volle buit binnengehaald met een klinkende 12-16 overwinning en uiteindelijk die prachtige 4^e plaats.

Ik heb zelden met een ploeg zo’n enerverend seizoen meegemaakt als met deze A2-ploeg. De doelstelling was duidelijk maar de uitvoering des te moeilijker. Vanaf de eerste tot en met de laatste wedstrijd heeft de druk er op gestaan. Al diegenen (en dat waren ze allemaal wel een keer) die zich zo nu en dan teleurgesteld hebben gevoeld moeten nu toch het gevoel hebben dat het het allemaal waard is geweest. Dat de opofferingen tot het juiste resultaat hebben geleid. Tenminste als je het uitgangspunt hebt om het hoogste nivo te bereiken. En ze zullen er ook van geleerd hebben dat je alleen als team tot een dergelijke prestatie kunt komen. De inbreng van de reserves is dan ook heel belangrijk geweest terwijl elke speler/speelster in het team wel eens een beslissende rol in de wedstrijd heeft gespeeld. Met deze gedachte kunnen we met een gerust hart weer het veld op. Daar is nog een kampioenschap te behalen en met Nouchka erbij hebben we weer een complete ploeg. Ik kijk er nu al naar uit. En om nog eenmaal te benadrukken hoe geweldig deze prestatie is geweest: In de 4 Overgangsklassen kwamen in totaal vier A2-ploegen uit. Alleen wij zijn er in gebleven. De rest is gedegradeerd. En mag het zo zijn dat we op het veld kampioen worden dan zijn we volgend jaar de enige vereniging die op eigen kracht, dus zonder dispensatie, met de A2, zowel op het veld als in de zaal, in Overgangsklasse uitkomt. En dat is nog een mooi doel om na te streven. Verder wil ik iedereen bedanken die hier, op wat voor manier ook, bij betrokken zijn geweest.

Tot ziens op het veld.