Geen moment heeft iemand van ons getwijfeld aan de overwinning. En dàt ìs al een overwinning èn winst op zich!

De voortekenen waren duidelijk: grote trainingsinzet op dinsdag, een zeer goede en gemotiveerde afronding in wedstrijdvorm op de laatste training en 'frisse koppies' op zaterdag. Afgesproken om weer terug te gaan naar ons effectievere spel. Dat beloofde dus wat.
De eerste tien minuten waren dan ook weergaloos! Aan de kant zei ik meerdere malen trots tegen Leroy hoe "verschrikkelijk professioneel ze het oppakten en uitvoerden", ondanks pech en onscherpte in de afronding. Ik was heel erg aan het genieten! Niets van de naderende dip vermoedend, dacht ik zelfs dat we in-no-time tot een veilig of zelfs groot verschil konden komen. Helaas doemde kennelijk de Spanning-Spook weer op, die ons al drie seizoenen achtereen achtervolgt.

Uit het niets leek er over de ploeg een matte deken te komen, want er was weinig meer over van de professionaliteit. Integendeel, op twee spelers na, was er sprake van gelatenheid en passiviteit. Bewust bleven we vanaf de kant gericht en beperkt coachen, kijkend hoe de ploeg er met de eigen ervaring uit zou komen. Het bleef "pannekoek"..... De spelers leken meegezogen te worden in een negatieve spiraal van een draaikolk, naar beneden dus. Ik vond dat er geen oprechte onderlinge binding meer was, irritaties wonnen het van de teamspirit en zorgden voor het wegblijven van de werkelijke dominantie. Een voor de A1 onvoorstelbare doch terechte ruststand kwam tot stand: 4-6 !

Het was simpel in de rust: gewoon weer het teamgevoel terugbrengen, het team confronteren met wat er beter kan en vertrouwen houden. Het laatste was wel erg duidelijk: we zouden zeker geen punt verliezen, niet vandaag!

Terug in de zaal was de directe treffer van onze kant een belangrijke opsteker. Hoewel de tegenstander nog uitliep naar 5-8, kregen we ze te pakken bij 6-9 door op functionele wijze op 12-9 te komen. Daarna is er echt geen gevaar meer geweest, want we hadden het toen weer als vanouds onder controle. Het mooiste was, dat er weer uitbundig werd gejuicht om alle doelpunten! Meerdere spelers stonden op en namen het voortouw, gelukkig.

We gaven de vele toeschouwers ook twee uitersten mee in emotionele beleving: de eerste helft die van verbazing, onbegrip & ergernis en de tweede helft die van spanning & hoop. Toch leuk?!? Want het bleef boeien. Uiteindelijk met 12-7 de tweede helft afgerond en dat geeft een goed beeld van de verhoudingen.

Het is jammer, dat we op ons geboden mooie thuispodium het nog steeds niet van het begin tot eind kunnen laten zien. DIT zijn volgens mij de wedstrijden, die voor een eigen motivatie of drive moeten zorgen, niet voor een soort van verkramping. Uit de voorbije seizoenen blijkt onomstotelijk, dat wij daardoor te vaak  in zulke wedstrijden uitgleden.

Wellicht door, zoals ik noem, Oud Gedrag, "kan niet", "onlogisch", "ja, maar dan.....". Het is er helaas bij sommigen nóg niet uit! Bovendien beïnvloedt het niet alleen jezelf. Jammer, want hoe kun je anders de grenzen van je kunnen verkennen? Soms denk je de grens te kennen, maar door het "doen" en de uitdaging aan te gaan, merk je dat je ineens je grens verder kunt verleggen. En dat betekent, dat je je ontwikkelt, het principe om de top te bereiken.

Zo'n wedstrijd maakt duidelijk wie de echte winnaars zijn. Twee over een hele wedstrijd is echter te weinig. Er is desondanks ook een ander positief resultaat bereikt: nu winnen we zulke wedstrijden!

Statistiek: Christian(5) Sven(4) Wouter(3) Evelien, Jet, Nicole, Mark(1)

Publiek bedankt voor de support, Wigle voor het geweldige camerawerk en de A2: gefeliciteerd met de overwinning en de 1e plek en dank als reserves!